به گزارش خبرگزاری حوزه، در روزگاری که هنوز موعود امم(عج) پای به عرصه گیتی ننهاده بود، دغدغهی آیندهی نهضت اهلبیت(ع) ذهن یاران باایمان را رها نمیکرد؛ پرسشی که پاسخش میتوانست قطبنمای شیعه در قرنهای پیشرو باشد. حجتالاسلام والمسلمین ناصر رفیعی در بخشی از سخنرانی خود به همین حساسیت تاریخی و ضرورت دانستن فلسفه غیبت در آن عصر اشاره کرده است. مشروح این اشاره و بیانات ایشان که در ادامه تقدیم میشود، پرده از تفاوتی بنیادین در مأموریت آخرین حجت خدا برمیدارد.
علی بن فضال میگوید: خدمت امام رضا علیهالسلام رسیدم و دربارهٔ امام زمان صحبت کردم. علی بن فضال از امام رضا (ع) پرسید: آقا، فلسفهٔ غیبت چیست؟ (البته در آن زمان امام زمان هنوز متولد نشده بود، ولی او از فلسفهٔ غیبت سؤال میکرد.)
چرا امام زمان غیبت کرده؟ دلایل مختلفی دارد. یکی از دلایلش را امام رضا اینگونه فرمود:
چون امام زمان بیعت هیچکس را نمیپذیرد.
امام رضا (ع) به خاطر شرایط خاصش، در کنار حکومت مأمون امامت میکرد. در زمان موسی بن جعفر (ع)، هارون خلیفه بود؛ در زمان امام سجاد (ع)، بنیامیه خلیفه بودند. یعنی در زمان تمام ائمهٔ ما یک حاکم ستمگر وجود داشته و امام هم بوده، اما قدرت و شرایط فراهم نبوده که آن حاکم ریشهکن شود؛ لذا عملاً حکومت دست فرد دیگری بوده و امام نقش امامتش را انجام میداده است.
اما امام زمان تنها امامی است که وقتی ظهور میکند هیچ حاکمی وجود ندارد و حاکم مطلق جهان ایشان است. این نیاز به آمادگی دارد؛ انقلابی که باید تمام سردمداران کفر زمینهٔ سقوطشان فراهم شود، به این سادگی نیست و زمان میبرد.
فرمودند: چون مهدی (عج) ما وقتی ظهور کند هیچ بیعتی به گردنش نیست؛ لذا باید زمان بگذرد تا شرایط فراهم شود.










نظر شما